Dziejom płockich lóż wolnomularskich poświęcił specjalny artykuł już niespełna sto lat temu wybitny bibliograf, kolekcjoner masoniców i historyk wolnomularstwa polskiego Hipolit Skimborowicz.
W kilkadziesiąt lat później powrócił do tego tematu inny zasłużony badacz dziejów tego ruchu na ziemiach Rzeczypospolitej szlacheckiej, Stanisław Małachowski-Łempicki. Obaj swoją wiedzę o składzie osobowym tamtejszych placówek „sztuki królewskiej" — jak swój ruch często nazywali wolnomularze —opierali głównie na spisie członkowskim z 1819 bądź 1821 r. nie znali jednak wykazów wcześniejszych.
Dotarcie do nich pozwala nie tylko wszechstronniej spojrzeć na losy tej organizacji
na omawianym terenie, lecz zarazem — niejako ubocznie — poszerza
wiedzę o ogólnopolskim kręgu adeptów owej symbolicznej budowy
„świątyni ludzkości", celu ostatecznym badanej organizacji.